راهکارهای Disaster Recovery

راهکارهای Disaster Recovery برای سازمان های حوزه فناوری اطلاعات

با توجه به افزایش روزافزون تهدیدات امنیتی، حملات سایبری و به‌وقوع پیوستن روزانه میلیون ها حمله‌ی نفوذگران به سایت‌ها و مراکز داده و کسب و کارهای اینترنتی و… لازم است تدابیری درنظر گرفته شود که مشمول زیرساخت و پرسنل و فرآیند باشد؛ تا پس از وقوع یک رویداد ناگوار بتوان دستیابی به سرویس را فراهم و کسب وکار را مانند زمان قبل از وقوع حادثه دوباره فعال کرد. لازمه این کار تهیه یک طرح از پیش مشخص است. (DR) Disaster Recovery Plan به معنی خروج و نجات از فاجعه است. تعریف یک نقطه بازگشت برای مواقع اضطراری که تداوم کسب و کار را ما حفظ کند ضروری است.
DR در حقیقت نوعی بیمه برای منابع IT سازمان شما در زمان وقوع فاجعه به حساب می آید. بنابراین یکDR مناسب می‌بایست همانند یک بیمه خوب، بهترین کارایی را برای سازمان فراهم آورد، حفاظتی با داشتن معیارها، برای به حداقل رساندن مشکلات، با کمترین هزینه و Down Time.
برای طرح ریزی سناریوی DR لازم است میزان ریسک، برآورد شده و ارزیابی های انجام شده شامل موارد زیر باشد:

• انجام آنالیز ریسک قبل از DR
• بررسی و تعیین نمودن اهداف اصلی سازمان بصورت کامل
• مشخص کردن سرویس های سازمان و تعیین اولویت هر یک از آنها برای راه اندازی مجدد
• تعیین لیستی ضروری از نرم افزار‌ها، لایسنس ها، و سیستم هایی که زمان DR بکار گرفته خواهند شد.
• میزان تداوم سرویس سازمان (شناسایی و مشخص کردن حداکثر تهدیدات و زمان قطعی)
• مشخص و تعیین نمودن پرسنل و اعضای بازیابی و راه های ارتباط با این افراد.
• لازم است شرحی کامل از موارد ضروری و کارهایی که باید برای پاسخ به بحران انجام پذیرید، قید گردد.
• نمودار یا تصویری از کل شبکه ارئه شود تا مسیر بازیابی مشخص شده برای پرسنل در دسترس باشد و در سریعترین زمان ممکن فرآیند بازیابی انجام گیرد.
• تعیین فرآیند هایی برای ارتباط سرورها، حوزه پوشش امن افزارها و سایر برنامه های کاربردی
• تست و بررسی طرح واکنشی تعریف شده
• تعریف برنامه ی ماژولار برای به‌روز کردن طرح DR

تهدیداتی که دنیای فناوری اطلاعات با آن مواجه است:

تهدیدات امنیتی می‌تواند به سه دسته تهدیدات فناوری، انسانی و تجهیزاتی تقسیم شود. باج افزارها، نمونه‌ی یک تهدید نرم افزاری هستند درحالیکه تهدیدات انسانی شامل شورش ها و خرابکاری های عمدی می شوند. همچنین خرابی های سخت افزاری مانند قطعی برق، آتش سوزی، زلزله و… یک تهدید تجهیزاتی است. وقوع چنین رویدادهایی می تواند منجر به اختلال در روند کسب و کار، از دست رفتن اطلاعات مهم و حتی ایجاد خطر برای موجودیت کسب و کار باشد.

ضرورت بازیابی از فاجعه:

با طراحی درست و در نظر گرفتن نیاز های کسب و کار، می توان این قابلیت را به نحوی ایجاد کرد تا پس از بروز رخداد های غیر طبیعی و فاجعه، سرویس های حیاتی و اطلاعات کسب و کار و مشتریان حفظ شود و در سایت DR ایجاد شده UP شود. طبق آمار Gartner، چهل درصد کسب و کارهایی که دچار فاجعه می شوند اگر در عرض 24 ساعت نتوانند به اطلاعاتشان دسترسی پیدا کنند در معرض ورشکستگی قرار می گیرند. از آنجا که احتمال زیادی وجود دارد مشاغل پس از فاجعه میزان قابل توجهی داده از دست دهند، بازیابی اطلاعات و سرویس ها در کوتاه ترین زمان ممکن اهمیت زیادی دارد.

دو معیار اندازه گیری Downtime که در DR و زمان خرابی استفاده می شوند شامل:

• Recovery Time Objective (RTO): حداکثر مدت زمانی است که یک سرویس یا Application می تواند از دسترس خارج شود و آسیب جدی به کسب و کار وارد نشود.
• (RPO) Recovery Point Objective: حداکثری داده ای که سازمان پذیرش از دست دادنش را دارد. به عبارتی درصورت فاجعه، داده های چند مدت پیش را می توان برگرداند.
بنابراین، RTO و RPO جهت کمک به سازمان در انتخاب روش‌های بهینه، استراتژی ها و فناوری های بازیابی فاجعه نقش اساسی دارند.

تشکیل تیم بازیابی از فاجعه

با توجه به طراحی انجام شده، عملیات Failover می تواند با استفاده از پیکربندی ها و اسکریپت ها انجام شود به صورت اتوماتیک یا به صورت Manual باشد یعنی فردی متخصص مسئول در مدار قرار دادن سرویس های قرار گرفته شده در سایت DR باشد. لازم است طرح تدوین شده، به صورت کامل به تیم فنی هر کسب‌و‌کار و مدیران مجموعه شرح داده شود تا در صورت بروز فاجعه، هر شخص به سرعت مسئولیت خود را انجام دهد. در صورتی که اطلاعات مربوط به افراد یا شرکت‌هایی که در بازگشت بحران مشارکت دارند تغییر کرده است حتما بروزرسانی مربوط انجام شود. البته لازم است پس از تدوین و تایید طرح ارائه شده، Test Plan نیز در نظر گرفته شود. این Test Plan باید در ساعات مشخص شده و با هماهنگی های لازم اجرا شود تا انسجام و درستی طرح دیده شود. در صورت عدم وجود برنامه ای برای تست و عدم اطمینان از جواب دهی طرح ارائه شده، ممکن است در زمان بروز رخداد عملیات Failover انجام نشود و به کسب‌و‌کار شرکت آسیب های جدی وارد شود.

پس از وقوع بحران یا حادثه

پس از بحران لازم است به درستی اقدامات بازگشت صورت پذیرد. راه اندازی های مجدد سرویس های سازمان که در ارجحیت بود و فعالسازی دوباره‌ آنها، مهمترین اولویت پس از وقوع بحران است. همچنین پاسخ به بحران رخ داده می‌تواند شامل تشخیص محل درگیر‌شده توسط بحران باشد یعنی تشخیص این‌که چه تجهیزاتی به وسیله واقعه‌ی بحران تحت تاثیر واقع شده‌ است. این عملیات می تواند با داشتن سیستم های مانیتورنگ انجام شود. همچنین، بازیابی سیستم‌ها و شناسایی سیستم‌های اکتیو و سیستم هایی که می‌تواند بهبود یابد، صورت می‌گیرد.

راهکارهای پیاده سازی DR

استفاده از فضای ابری :استفاده از فضای ابر در طرح بازیابی از فاجعه یا DR می‌تواند مزایایی از جمله هزینه کمتر، توسعه راحت‌تر و قابلیت تست طرح‌ها به طور منظم را داشته باشد، باید توجه داشت که این کار باعث افزایش پهنای باند مورد نیاز می‌شود و در نتیجه ممکن است کارایی شبکه را هنگام استفاده از سیستم‌های پیچیده‌تر، کاهش دهد.
راه اندازی و استفاده از سایت دوم: (Disaster Recovery Site) سایت بازیابی بحران‌، که از آن بعنوان سایت دوم و سایت پشتیبان نیز یاد می شود، مکانی است که سازمان می‌تواند به طور موقت به خاطر ایراد امنیتی یا بلایای طبیعی به آن منتقل و از سرویس ها و اطلاعات استفاده شود به نوعی برنامه‌ریزی تدوین شده است که سازمان برای ادامه عملیات کسب‌و‌کار پس از یک اتفاق غیرمنتظره که در آن داده‌ها، نرم افزارها و سیستم‌های سخت افزاری آسیب رسیده یا از بین رفته باشد.
Disaster recovery site (DR) امکاناتی است که سازمان می‌تواند برای بازیابی زیرساخت‌های فناوری و عملیات خود در صورت عدم دسترسی به مراکز داده اولیه، از آن استفاده کند. لازمه تصمیم گیری درباره اینکه سازمان به چه نوع سایت DR محتاج است نیازمند برنامه ریزی دقیق و توازن هزینه ها در برابر خطرات است. فاصله مهم ترین نکته برای سایت DR است. سایت نزدیکتر امکان هماهنگی دقیق تر و مدیریت آسان‌تر کارکنان را فراهم می‌کند.
اما باید در یک شبکه برقی متفاوت از مرکز داده اولیه سازمان و به اندازه کافی دور باشد تا یک فاجعه بزرگ هر دو مکان را تحت تاثیر قرار ندهد. هر چند سایت‌های خیلی دور می‌توانند هزینه بر باشند، پرسنل مختلفی احتیاج داشته و در نهایتا هزینه‌های زیادی دارند. یک سازمان باید براساس اهمیت داده‌ها، نوع مخاطرات احتمالی و هزینه‌ها تصمیم گیری کند.
استفاده از کانتینتر ها: مرکز دادۀ سیار CDC (Containerized Data Center) مجموعه‌ای از زیرساخت‌ها و تجهیزات است که جزو مرکز دادۀ سیار MDC (Mobile Data Center) محسوب می‌شود و گاهی به همین نام نیز خوانده می‌شود. این نوع مرکز داده به نگهداری داده‌های یک سازمان در درون یک کانتینر می‌پردازد و می‌تواند برای پاسخ به نیازهایی مانند کمبود فضای فیزیکی، محدودیت‌ها و هزینه‌های بالای ساخت مرکز دادۀ ثابت، سرعت عمل در راه‌اندازی، مسائل امنیتی، امکان جابه‌جایی در کمترین زمان ممکن و بسیاری نیازهای دیگر، مورد استفاده قرار گیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *